El principito (Antoine de Saint-Exupéry)

 Hoxe damos o primeiro paso nesta aventura literaria e facémolo cunha obra eterna. Hai libros que non se len unha soa vez, visítanse en distintas etapas da vida. O Principiño, de Antoine de Saint-Exupéry, é un deles e por iso o eliximos como o primeiro libro do noso club de lectura.

Baixo a aparencia dun conto breve e sinxelo, escóndese unha obra profundamente filosófica que nos convida a inaugurar este espazo cuestionando como miramos o mundo, como nos relacionamos e que valoramos realmente. Nesta lectura, máis alá da nostalxia, emerxe a pregunta clave coa que queremos abrir o debate: en que momento deixamos de ver coma nenos?
O principiño percorre planetas habitados por adultos atrapados nas súas propias obsesións —o poder, a vaidade, a posesión, a produtividade—, e en cada encontro reflíctese unha crítica sutil, pero contundente, ás prioridades do mundo moderno.
Un dos eixes máis potentes do libro, e que reflicte moi ben o espírito de comunidade que queremos crear neste club, é o concepto de “domesticar”, entendido como crear vínculos. O raposo regálanos un dos ensinamentos máis memorables: somos responsables daquilo que coidamos. Nun contexto actual marcado pola prisa e a superficialidade, esta idea cobra aínda máis sentido: coidar require tempo, presenza e compromiso.
Tamén destaca a relación coa rosa, símbolo do amor, pero tamén da fraxilidade e da complexidade dos afectos. O protagonista aprende que non é unha rosa máis, senón a súa rosa, porque é a ela a quen lle dedicou tempo e atención. Aquí aparece outra clave do libro: o valor non está no que algo “é” obxectivamente, senón no significado que construímos en relación con iso.
Estrear o club relendo O Principiño como persoas adultas confróntanos coas nosas propias incoherencias, pero tamén nos ofrece a oportunidade perfecta para coñecernos e recuperar unha mirada máis consciente, máis esencial. Quizais non se trata de volver ser nenos, senón de non esquecer o que sabiamos entón

Cal é a túa "rosa" hoxe en día? A que dedicades ese tempo consciente que transforma algo ordinario en algo extraordinario (unha amizade, un proxecto, unha afección)?